روانشناسی کودک

تفاوت اساسی کودکان بیش فعال و نرمال
1399/02/05

تفاوت اساسی کودکان بیش فعال و نرمال

در ابتدا و قبل از ورود به وادی تفاوت بین یک کودک نرمال و عادی و یک کودک بیش فعال بهتر است با تعریفی از این اختلال آشنا شوید. این اختلال یعنی اختلال بیش فعالی در بین کودکان یک اختلال رفتاری رشدی به شمار می آید. ایـن اختلال، الگوی پایداری از بی توجهی و یا فزون کنشـی و برانگیختگی است که از آنچه معمولا در کودکان بـا سـن تحول مشابه دیده می شـود شـدیدتر و شـایع تر می باشـد. وقتی که احساسات و شیطنت یک کودک از حالت نرمال خود خارج می شود و و بیش از حد می شود می توان به آن بیش فعالی را لقب داد. این کودکان اغلب به هشدارهای والدین و یا اطرافیان بی توجهی می کنند و اغلب به شیطنت خود ادامه می دهند. به دلیل همین شیطنت ها و سر و صدای زیاد ، این کودکان توانایی تمرکز بر یک موضوع را نداشته و پروسه یادگیری آن ها بسیار ضعیف می شود. علاوه بر کند شدن فرایند یادگیری ، فعالیت بدنی این کودکان نیز غیر معمول می باشد و نمی تواند همانند سایر کودکان به فعالیت بپردازد. ثمره یاین اختلال فقدان توجه، فعّالیت بیش ‌از حد، رفتارهای تکانشی، یا ترکیبی از این موارد می باشد. اختلال بیش فعالی کودکان می تواند تحت نظر والدین و پزشک معالج درمان شود و اثرات سوء ان نیز بر طرف شود. بــرای مطــرح کــردن تشــخیص آن لازم اســت برخــی از نشانه های این اختلال قبـل از سـن هفـت سـالگی ظـاهر شوند. اختلال بیش فعالی در کودکان را می توان به عنوان شایعترین اختلال رفتاری در سنین کودکی و بلوغ تلقی کرد که حدود ۳٪ تا ۵٪ کودکان قبل از هفت سالگی به آن مبتلا می‌شوند. این عارضه بیشتر در دوران ابتدایی مدرسه برای کودکان و در هنگام بلوغ رخ می‌دهد و با افزایش سن بسیاری از بیماران بهتر می‌شوند.
0
رفتارهای جنسی در کودکان
1399/02/05

رفتارهای جنسی در کودکان

رفتارهای جنسی در کودکان و صحبت کردن والدین با آنان در مورد تفاوت¬های درست و نادرست می¬تواند در بیشتر موارد دشوار به نظر برسد. در سنین بسیار کم کودکان اغلب با لمس کردن و مالش قسمت‌هایی از بدن از جمله دستگاه تناسلی شروع به اکتشاف بدن خود می¬کنند. با بزرگ تر شدن کودکان برای یادگیری در مورد این قسمت‌های بدن و عملکرد آن‌ها کودکان نیاز به راهنمایی و یادگیری از سوی والدین خود دارند. در واقع وقتی رفتارهای جنسی در کودکان اتفاق می¬افتد، والدین باید سعی کنند با گفتن چیزهایی مانند، رشد یافته، کودک خود را به سمت رفتارهای مناسب هدایت کنند. این رفتار را باید در کودک تقویت کنید که باید به یکدیگر احترام بگذارند؛ و لمس کردن قسمت‌های خصوصی هر کس دیگر خوب نیست و چندان خوشایند نخواهد بود. هم چنین به کودک خود یادآوری کنید که اگر کسی همیشه قسمت‌های خصوصی خود را لمس کند به شما یا یک فرد بزرگ‌سال بگوید و آن‌ها را باخبر کند؛ و اغلب طبق نظر پزشکان این علائم معمولاً در کودکان در سنین 2 تا 6 سالگی رایج است و بیشتر در این سنین رخ می دهد.
1